บทละครสั้นเรื่อง “รอยร้ากร๊าก...รอยบาป”
บทประพันธ์โดย KaFair_y
ณ. เรือนเจ้าพระยาสะมะชายะ
ยามฟ้าสางตะวันสาดแสงส่อง เจ้าพระยามะมะชายะผู้มากด้วยบริวารและยศถาบรรดาศักดิ์เดินอาดๆมานั่งเก้าอี้ โดยมีเมียเล็กเมียน้อยติดสอยห้อยตามอยู่ไม่ห่าง
ทองม้วน : จะรับชาหรือกาแฟดีคะ ท่านเจ้าคุณ
อวบอิ่ม : ไม่นะค้า~~ ดื่มนมดีกว่า เชื่ออวบอิ่มสิคะ
ทองม้วน : แหวะ! นมเน่าอย่างเอ็ง ท่านเจ้าคุณไม่เอาหรอก
อวบอิ่ม : อะไรยะ นมชั้นผ่านการฆ่าเชื้อสามารถเก็บไว้ได้นานโดยไม่เน่าเสียเลยนะยะ!!
ทองม้วน : แล้วไง! ชากาแฟดีกว่าย่ะ แบบซีรีย์เกาหลีcoffee prince น่ะรู้จักมั้ย!!
ระหว่างที่สองศรีเมียน้อยกำลังทะเลาะแย่งกันเอาอกเอาใจเจ้าพระยาสะมะชายะ สายจาผู้ถูกยื้อแย่งกลับหาสนใจไม่ สายตาเจ้าเล่ห์บนหน้าหม้อๆจ้องมองเพียงแต่‘จวนจะเน่า’เมียน้อยอีกคน ทำเอาสองสาวหยุดทะเลาะหันมองตามด้วยสายตาอาฆาตแค้น
เจ้าพระยา: จวนมานั่งนี่สิ >.,<
ทองม้วน : การี๊ด!!! ท่านเจ้าคุณคะ นังจวนมันมีดีกว่าทองม้วนตรงไหนค้า~~!!
อวบอิ่ม : นั่นสิค้า มันมีดีตรงไหน ปากห้อยๆงี้ หน้างี้ ผมงี้ รวมๆแล้วดูแย่กว่ากับศพอีก แย่ได้อี๊ก!!
(ห้อยระย้าเดินเข้ามา)
ห้อยระย้า: หยุด!! นี่พวกเจ้าไม่มีอะไรจะทำกันแล้วรึ ถึงได้ส่งเสียงเอะอะดังลั่นเรือนเช่นนี้
อวบอิ่ม : ปะ..เปล่าเจ้าค่ะ นะ..นังจวนค่ะๆ
ทองม้วน : นะ..นังจวนมันอ่อยท่านเจ้าคุณจนหลงหัวปักหัวปำหน้าเหลี่ยมไปแล้วค่ะ
ห้อยระย้า: ...จวน
(จวนถลาไปหาระย้า)
จวนจะเน่า: จะ..จวนเปล่านะคะ จวนไม่ได้ทำจริงๆค่ะคุณผู้หญิง ฮือๆโฮๆ
ห้อยระย้า: โอ๋ๆ นิ่งเตะๆ ไม่ร้องนะคนเก่ง
จวนจะเน่า : ค่ะ ฮึก! T^T
เจ้าพระยา: เอาล่ะๆ จริงๆแล้วก็ไม่ได้มีอะไรหรอกแม่ระย้า ยังไงซะวันนี้พี่ก็จะไปรับราชการอยู่พอดี
ห้อยระย้า: ค่ะ น้องเตรียมรถให้พร้อมแล้วนะคะ
เจ้าพระยา:อืม..งั้นพี่ไปเลยแล้วกัน อ้อ! ยังไงก็ทำใจกันนิดนึงนะ เป็นเมียคนหล่อก็งี้ ฮิฮิ
(เจ้าพระยาเดินจากไป)
ทอง/อิ่ม/ระย้า: บ๊ายบายค่าคุณพี่~~~
///////////////// จบตอนแรก อิอิ \\\\\\\\\\\\\\\\\
เมื่อทั้งเรือนเหลือแต่บรรดาเมียๆ ‘ห้อยระย้า’เมียหลวงผู้สูงส่งก็นั่งเครียดคิดหาทางกำจัดเหล่าเมียน้อยทันที
ห้อยระย้า: อวบอิ่มจ้ะ ไปทำความสะอาดห้องทางซ้ายให้หน่อยสิ
อวบอิ่ม : ได้เลยค่ะ ว่าแต่ใครจะไปอยู่หรือคะ
ห้อยระย้า: อ๋อ..จวนน่ะ เผอิญคุณพี่อยากให้ไปอยู่ใกล้ๆน่ะ
อวบอิ่ม : ฮึ่ม! นังจวน~~!!
(อวบอิ่มเดินจากไป)
เสร็จจากยุอวบอิ่ม คุณหญิงก็เรียกหาทองม้วนต่อทันที
ห้อยระย้า: ทองม้วนจ้ะ เอาผ้านี่ไปซักให้ทีสิ
ทองม้วน : อุ๊ย! ผ้าอะไรคะเนี่ย ส๊วยสวยค่ะคุณผู้หญิง
ห้อยระย้า: คุณพี่ซื้อมาให้จวนจะเน่าน่ะ
ทองม้วน : อะไรนะค๊า~~!!!
อวบอิ่ม : มานี่เลยแก..แก๊~~
(อวบอิ่มกระชากลากจวนจะเน่าเข้ามา)
ทองม้วน : อีจวน! นึกว่าสวยนักหรอแก มา..เดี๋ยวแม่ตบให้เด้งเอง
อวบอิ่ม : อีศพ อีห้อย อีๆ อีหน้าด้าน~~~
(สองสาวเข้าไปตบๆจวน)
ห้อยระย้า: หยู้ดดดดดดด~
จวนจะเน่า: ทามมาย~ ช้านผิดตรงหน๋าย~~ อย่าทามช้านเลย~~~ โฮๆ (ร้องโหยหวนแบบมาช่า5แพร่ง)
ห้อยระย้า: ตายแล้ว ลุกไหวมั้ยจวน มาๆนั่งนี่ก่อน
จวนจะเน่า: ฮือๆ~~
ห้อยระย้า: นี่! แม่ทอง แม่อิ่ม โทษฐานที่พวกเจ้าทำร้ายจวน ดังนั้นรีบไปเอาน้ำสมุนไพรที่คุณพี่ซื้อให้จวนโดยเฉพาะมาเดี๋ยวนี้เลย!!
(สองสาวเดินไปหยิบน้ำมา)
ห้อยระย้า: อ้ะ ดื่มเร็วเข้าจะได้รู้สึกดีขึ้น
จวนจะเน่า: ค่ะ ซูดดดดดดด~~
ห้อยระย้า: เป็นยังไงบ้าง รู้สึกดีขึ้นมั้ย
จวนจะเน่า: แค่กๆ นะ..นี่มันยาพิษนี่ แอ่ก!!
(จวนทรุดฮวบล้มลงไป)
ห้อยระย้า: ฮะ! ตายแล้ว... จวน!!
อวบอิ่ม : ว๊าย! มันตายแล้วรึคะ
ทองม้วน : ชะ..ชั้นไม่ได้ทำอะไรมันนะ
(เจ้าพระยาเดินเข้ามา)
อวบอิ่ม : ท่านเจ้าคุณคะ นะ..นังจวนมันตายแล้วค่ะ!!
เจ้าพระยา: อ้าว! ตายแล้วรึ เออๆช่างมันเหอะ มันจะเน่าอยู่แล้วนี่
(จวนเงยหน้าขึ้นมา)
จวนจะเน่า: ฮึก! ท่านเพราะท่านคนเดียว
เจ้าพระยา: อะไรอีกวะ! จะตายยังจะลีลาอีก เฮ้อ~ข้าคิดไงเอาเอ็งมาทำเมียเนี่ย จิ๊ๆ
จวนจะเน่า:ได้! จำเอาไว้!! ไม่ว่าชาตินี้ชาติหน้าหรือชาติไหนๆ ข้าจะจองล้างจองผลาญท่านตลอดไป~!!! แอ่ก!
(จวนล้มลงตายต่อ)
///////////////// จบตอนสอง อิอิ \\\\\\\\\\\\\\\\\
20ปีต่อมา ณ. เรือนเจ้าพระยาสะมะชายะ
(หนูเป็ดยิ้มยืนร้องเพลงหมุนตัวไปรอบๆ)
หนูเป็ดยิ้ม : นี่คือสถาน~แห่งบ้านทรายทอง~ ที่ฉันปองมาสู่...
ห้อยระย้า: ละ..ลูกรัก
หนูเป็ดยิ้ม : ...ฉันยังไม่รู้ เขาจะต้อนรับ ขับสู้เพียงไหน~
ห้อยระย้า: หนูเป็ดยิ้ม
หนูเป็ดยิ้ม : ...อาจมียิ้มอาบ ฉาบบนสีหน้า ว่ามีน้ำใจ แต่สิ่งซ่อนไว้ในดวงจิตคือความริษยา~~!!!!
ห้อยระย้า: หนูเปรต!!!!!
หนูเป็ดยิ้ม : หนูเป็ดยิ้ม!! เป็ดๆๆ ไม่ใช่เปรต!!!
ห้อยระย้า: นั่นแหละจ้ะ เอาล่ะ เราเข้าบ้านกันได้รึยัง
หนูเป็ดยิ้ม : ไงก็ได้ค่ะ
(สองสาวเดินเข้าไป)
เจ้าพระยา: หนูเป็ดยิ้มลูกรัก! แหมไปเรียนเมืองนอกเสียนาน ป๊ะป๋าคิดถึงจังเลย~
หนูเป็ดยิ้ม : หยุดนะ! อย่ามาแตะต้องตัวชั้น!!
ห้อยระย้า: ตายแล้ว ทำไมพูดกับพ่อเขาแบบนั้นล่ะลูก
หนูเป็ดยิ้ม : หนูเหนื่อย.. ขอตัว!
(หนูเป็ดยิ้มเดินจากไป)
ขณะที่หนูเป็ดยิ้มเดินผ่านสวนหน้าบ้านก็เจอชายหญิงคู่หนึ่งกำลังอี๋อ๋อกันอยู่
มันแกว : บ้าๆๆ กะเพราอ้ะ
กะเพรา : แหม เค้าพูดจริงๆ ตัวเองน่ะทั้งเถิก ทั้งบาน ทั้งเหยิน แล้วยังถึกได้อีก~~ ไม่ให้รักยังไงไหว
มันแกว : กะเพราอ๊า~~~
กะเพรา : รักนะจึงหยอกเล่น จุ๊บๆ
(หอมแก้มกันเล่น จุ๊บๆ >.<)
หนูเป็ดยิ้ม : ฮึ่ม! มาอี๋อ๋ออะไรกันแถวนี้เนี่ย
ปาปริก้า : แล้วเธอล่ะ มายืนแอบดูเขาอี๋อ๋อกันทำไม
หนูเป็ดยิ้ม : อะไร~ แล้วแกล่ะเปนใครย่ะ!!
ปาปริก้า : ก็เป็นพระเอกไง ฮี่ๆ^^
หนูเป็ดยิ้ม : อะไร~ ใครเขาจะเอาไอ้เตี้ยดำหน้าเหี่ยวอย่างแกมาทำพระเอกย๊า~~!!
ปาปริก้า : ให้มันน้อยๆหน่อยแม่คางยาว อะไรก็เกิดขึ้นได้ เพราะข้ามีนามว่าปาปริก้า!! ฮ่าๆ
หนูเป็ดยิ้ม : กรี๊ดดด!! ชั้นชื่อหนูเป็ดยิ้ม ไม่ใช่แม่คางยาวนะย๊า~~!!
(หนูเป็ดยิ้มทุบปาปริก้าโครมใหญ่)
ปาปริก้า : หยุด! หยู้ดดดด! เดี๋ยวพ่อเตะสลบแบบไฟรักอสูรเลยนะแม่ง!!
(หนูเป็ดยิ้มเซล้ม)
หนูเป็ดยิ้ม : ว๊ายยย!!
ปาปริก้า : เฮ้ยยยย!!
(สตาฟถือป้ายเว็นเซอร์ฉากสยิ้วกิ้ว)
หนูเป็ดยิ้ม : ยะ..ยอมแล้วจ้ะ ยอมแล้วทั้งตัวและหัวใจ ปิ้งๆ*-*
ปาปริก้า : อ๊ากกกกกก ไม่เอาโว้ยยยยยย เปลี่ยนนางเอกด่วน~~!!!
(ปาปริก้าวิ่งหนีจากไป)
///////////////// จบตอนสาม อิอิ \\\\\\\\\\\\\\\\\
ณ.ห้องโถงสถานที่เคยเกิดเหตุฆาตกรรมจวน
(หนูเป็ดยิ้มแอบฟังอยู่นอกห้อง)
เจ้าพระยา: เฮ้อ.. นี่มันก็ผ่านมา20ปีแล้วนะ ที่จวนตายไป
ห้อยระย้า: อะไรกันคะ!! นี่คุณพี่ยังคิดถึงนังจวนจะเน่าอยู่อีกรึค้า~!!
เจ้าพระยา: เปล่า..อะไรกันไม่เห็นต้องตะโกนเลยแม่ระย้า
ห้อยระย้า: ใช่ซี่!! คิดถึงมัน! รักมัน! พิศวาสมันนักใช่มั้ยล่ะ!!
เจ้าพระยา: ระย้า~~ น้องก็รู้ว่าพี่แค่สงสัยว่าใครเป็นคนวางยาพิษจวนก็เท่านั้น
ห้อยระย้า: ใช่!! งั้นคุณพี่ก็ควรจะรู้อีกหน่อยว่า ชั้นนี่แหละเป็นคนวางยาพิษฆ่านังจวนมันเอง!!
เจ้าพระยา: อะ..อะไรนะ!
ข้างนอกจวนจะเน่าวิญญาณอาฆาตแค้นได้ปรากฏตนขึ้น และบอกเล่าอดีตชาติว่าชาติที่แล้วหนูเป็ดยิ้มก็คือจวนจะเน่า!!
จวนจะเน่า: เชื่อข้าสิ~~ เจ้าก็รู้~~
หนูเป็ดยิ้ม : ไม่จริง!! ถ้างั้นทำเราไม่เห็นเหมือนกันเลย
จวนจะเน่า: แน่นอน เราไม่มีทางเหมือนกันหรอก แต่ข้าน่ะ..ข้ารู้ความลับของเจ้า....เจ้าชอบใครล่ะ กอล์ฟไมค์ โอ้อะไรอีกนะ..เจ๊ซินน่ะหรอ ช่ายๆแล้วชายาล้านแปดของเจ้าอีกล่ะ เสลดเป็ดงี้ กระโหลกเป็ดงี้ วสันงี้ แม่คางยาวงี้ กระดานอีก บลาๆ
หนูเป็ดยิ้ม : หยุด หยู๊ดดดด!!!! มะ..ไม่จริง ไม่นะ
จวนจะเน่า: นางฆ่าเจ้า~~ ฆ่าเจ้า~~ มันฆ่าช้าน~~!!
หนูเป็ดยิ้ม : ม่ายยยยยย~~~!!!!
(หนูเป็ดยิ้มและจวนจะเน่าเดินเข้าไปในห้อง)
ห้อยระย้า : อะ..อ้าวลูกรัก เป็นอะไรรึเปล่าลูก..
หนูเป็ดยิ้ม : แกฆ่าชั้น แกวางยาพิษชั้น..แก๊~~!!!!
ห้อยระย้า : ยาพงยาพิษอะไรกันลูก...
หนูเป็ดยิ้ม : วางยาพิษฆ่าชั้นยังไงล่ะ ชั้นไง ชั้นชาติที่แล้วก็คือจวน!!!
ห้อยระย้า : ห้ะ..หา!!!!
เจ้าพระยา: อะ..อะไรนะ!!!
หนูเป็ดยิ้ม : หึๆ ฮ่าๆ ตาย! ตายซะเหอะแก!!
(หนูเป็ดยิ้มและจวนกระโดดเข้าบีบคอระย้า)
ห้อยระย้า : แค่กๆ! ละ..ลูกรัก หนูเป็ดยิ้มจ้ะ หนูจะเป็นใครจากไหนไม่ว่า แต่ได้โปรดอย่าทิ้งแม่ไปเลยนะ ฮือๆ โฮๆ
(หนูเป็ดยิ้มชะงักวูบ)
จวนจะเน่า: อย่า!! อย่าไปฟังมันพล่าม ฆ่ามัน ฆ่าม้านนนน!!!
หนูเป็ดยิ้ม : ไม่ ม่ายยยย!! โฮๆฮือๆ
(หนูเป็ดยิ้มผละออกไปร้องไห้)
ห้อยระย้า : หนูเป็ดยิ้มลูกแม่...ได้โปรดอย่าทิ้งแม่ไป ฮืออออ
(ระย้าโผเข้ากอด)
เจ้าพระยา: จวนอโหสิกรรมให้พวกเราเถอะนะ
ห้อยระย้า : ได้โปรดจวน~~ ชั้นผิดไปแล้ว ฮือๆ ชั้นขอโทษ อภัยให้พวกเราเถอะนะ
หนูเป็ดยิ้ม : แม่คะ พ่อคะ โฮๆๆๆๆ
(ทั้งสามร้องไห้กอดกันกลม)
จวนจะเน่า: ไม่ ม่ายยยยยย งอแงๆ ชั้นไม่ยอมไม่ย๊อมมมม กรี๊ด~~!!!
///////////////// จบแระ อิอิ \\\\\\\\\\\\\\\\\
ดึกวันนั้นปาปริก้าก็ได้ลอบกลับเข้ามาที่เรือนเจ้าพระยาอีกครั้ง
มันแกว : กะเพราอ๊า~~~
กะเพรา : รักเหม่งน้อยน้า จูดุ๊บจุ๊บๆ
(ปาปริก้าเดินเข้ามา)
มันแกว : อ้ะ ชะอุ๊ย! ใครกันหล่อจัง!! *-*วิ้งๆ
กะเพรา : เฮ้ยๆ อย่าไปทำตาหวานเยิ้มแบบนั้น นี่แล้วแกเป็นใครกันฮะ!!
ปาปริก้า : ก็เป็นพระเอกไง ฮี่ๆ^^
กะเพรา : ชิช้ะ! นั่นมันคำตอบเดิมนี่เว้ยเฮ้ย!!
ปาปริก้า : ไปเดทกันไหมคนสวย ^_,^
มันแกว : ไปสิๆ ไปกันเลย
(ปาปริก้าและมันแกวเดินจากไป)
กะเพรา : อ้าว! เฮ้ยแล้วตูล่ะฟร่ะ
หนูเป็ดยิ้ม : เออ...แล้วนางเอกอย่างชั้นล่ะ
(ทั้งสองมองหน้ากันอย่างงงๆก่งก๊ง)
///////////////// จบบริบูรณ์ อิอิ \\\\\\\\\\\\\\\\\
รักและคิดถึงเพื่อนๆ 602 บ.ก.ทุกคนเล้ย จุ๊บๆ
ข้อความที่โพสจะต้องไม่น้อยกว่า {{min_t_comment}} ตัวอักษรและไม่เกิน {{max_t_comment}} ตัวอักษร
กรอกชื่อด้วยนะ
_________
กรอกข้อมูลในช่องต่อไปนี้ไม่ครบ
หรือข้อมูลผิดพลาดครับ :
_____________________________
ช่วยกรอกอีกครั้งนะครับ
กรุณากรอกรหัสความปลอดภัย
ความคิดเห็น